ਧੁੱਪੇ ਮੱਚ ਜੋ ਚੁੱਲੇ ਅੱਗ ਮਚਾਉਦੇ ਨੇ
ਲੇਖੇ ਉਹਨਾ ਦੇ ਮੇਰੀਆ ਛਾਵਾ ਲੱਗ ਜਾਣ,
ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਰਿਸਤੇ ਨਾ ਹੋਵਣ ਤਲਾਕ ਕਿਤੇ
ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਲਈ ਲੇਖੇ ਚਾਰੇ ਲਾਵਾ ਲੱਗ ਜਾਣ,
ਉਹ ਬੰਦਾ ਕਿੰਜ ਹਾਰ ਜਾਉ
ਜਿਹਦੇ ਹੱਕ ਚ ਨਾਰ ਤੇ ਮਾਵਾ ਲੱਗ ਜਾਣ,
ਦੋ ਹੱਥਾ ਨਾਲ ਜੋ ਮਜਦੂਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾ ਪਾਲ ਸਕਦਾ
ਉਹਨੂੰ ਮੇਰੀਆ ਵੀ ਦੋ ਬਾਹਵਾ ਲੱਗ ਜਾਣ,
ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੇ ਦੁਆਵਾ ਨਾ ਲੱਗਣ
ਪਰ ਮੇਰੀਆ ਕੀਤੀਆ ਗਰੀਬਾ ਨੂੰ ਦੁਆਵਾ ਲੱਗ ਜਾਣ,
ਸਰਤਾਜ ਧੁੱਪੇ ਕੰਢੇ ਚੁੱਗਦੀ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਜੋ
ਸਾਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਦੀਆ ਉਹਨੂੰ ਹਵਾਵਾ ਲੱਗ ਜਾਣ,
ਰੱਬਾ ਜੋਬਨ ਰੁੱਤੇ ਕੋਈ ਨਾ ਮਰੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਰੇ ਤਾ ਉਹਨੂੰ ਮਨਦੀਪ ਦੀਆ ਸਾਹਵਾ ਲੱਗ ਜਾਣ,

ਕਰ ਕਰ ਮਿਹਨਤਾ ਸਾਡੀ ਮੱਤ ਵੱਜ ਗਈ
ਪਰ ਸੁਕਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕਿ ਪਿੰਡ ਕੋਠੀ ਸੱਜ ਗਈ,
ਬਾਪੂ ਨੇ ਵੀ ਲੈ ਲਈ ਜਮੀਨ
ਵੀਰੇ ਦੀ ਵੀ ਰੀਝ ਰੱਜ ਗਈ,
12 ਘੰਟੇ ਸੋਣ ਵਾਲੇ ੧੨ ਘੰਟੇ ਲਾਉਣ Shifta
ਨੀਦ ਵੀ ਸਾਥੋ ਦੂਰ ਭੱਜ ਗਈ,
ਮਸੀਨਾ ਤੇ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀਆ ਨੇ ਸਿਖਾਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ
ਸਾਨੂੰ ਵਿਹਲੜਾ ਨੂੰ ਕੇਨੈਡਾ ਸਿਖਾ ਚੱਜ ਗਈ

ਗੱਲ ਕਰਨੋ ਜੋ ਸਰਮਾਉਦੀ
ਦਿਲ ਦਿਆ ਚਾਹਵਾ ਨੂੰ ਨਾ ਬੁੱਲਾ ਤੇ ਲੈਕੇ ਆਉਦੀ,
ਹੁਸਨ ਸੰਗ ਹਿੰਮਤ ਦਲੇਰੀ ਜਿਹਦੇ
ਜੋ ਸਿਦਕ ਆਪਣੇ ਤੋ ਕਦੇ ਨਾ ਡੋਲੀ

ਉਹ ਤਾ ਧੀ ਹੈ ਪੰਜਾਬ ਦੀ
ਲੋਕੋ ਪੰਜਾਬੀ ਉਹਦੀ ਮਾ ਬੋਲੀ

ਹੁਸਨ ਜਿਹਦੇ ਨੂੰ ਚੰਨ ਸਲਾਮਾ ਕਰਦਾ
ਜਿਹਦੀ ਟੋਰ ਨਵਾਬੀ ਅੱਖ ਮਸਤਾਨੀ ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਮਰਦਾ,
ਹਰ ਸੋਹਣੀ ਸੈਅ ਦੀ ਮਾਲਕ ਜੋ
ਲੱਭਦੀ ਨਾ ਕਮੀ ਕੋਈ ਟੋਲੀ

ਉਹ ਤਾ ਧੀ ਹੈ ਪੰਜਾਬ ਦੀ
ਲੋਕੋ ਪੰਜਾਬੀ ਉਹਦੀ ਮਾ ਬੋਲੀ

ਸੰਗਾ ਸਰਮਾ ਪਿਆਰ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਜਿਹਨੂੰ ਆਵੇ ੳੜਣੀ
ਸਿਖੀ ਹੈ ਨਿਭਾਉਣੀ ਨਹੀ ਆਉਦੀ ਤੋੜਣੀ,
ਸੋਕੀਨ ਮੁਟਿਆਰ ਸਮਝੀ ਨਾ ਜਾਏ
ਹੀਰ ਵਰਗੀ ਨਖਰੋ ਤੇ ਕਦੇ ਪੰਛੀਆ ਵਰਗੀ ਭੋਲੀ

ਉਹ ਤਾ ਧੀ ਹੈ ਪੰਜਾਬ ਦੀ
ਲੋਕੋ ਪੰਜਾਬੀ ਉਹਦੀ ਮਾ ਬੋਲੀ

ਕੁੱਖ ਚ ਜੰਮਣ ਤੋ ਪਹਿਲਾ ਜੋ ਗਈ ਮਾਰੀ
ਲਾਲਚ ਦੇ ਵੱਸ ਪੈ, ਜੋ ਗਈ ਅੱਗ ਚ ਸਾੜੀ,
ਜਿਹਦੀ ਵੀਰਾ ਨਾਲ ਸਰਦਾਰੀ
ਪੱਗਾ ਬਾਬਲ ਦੀ ਜਿਹਨੇ ਨਾ ਰੋਲੀ

ਉਹ ਤਾ ਧੀ ਹੈ ਪੰਜਾਬ ਦੀ
ਲੋਕੋ ਪੰਜਾਬੀ ਉਹਦੀ ਮਾ ਬੋਲੀ

ਜੇ ਨਾ ਨਦੀ ਸਰਸਾ ਹੁੰਦੀ
ਨਾ ਵਿਛੋੜਾ ਨਾ ਸਰਹੰਦ ਸਾਕਾ ਹੁੰਦਾ ,

ਜੇ ਨਾ ਪੰਜਾਬ ਹੁੰਦਾ ਨਾ ਸਿੱਖ ਹੁੰਦੇ
ਨਾ ਭਾਰਤ ਆਜਾਦ ਇਲਾਕਾ ਹੁੰਦਾ,

ਜੇ ਨਾ ਆਜਾਦ ਹੁੰਦੇ ਨਾ ਗੱਦਾਰ ਹੁੰਦੇ
ਨਾ ਹੱਕਾ ਸਾਡਿਆ ਤੇ ਪਿਆ ਡਾਕਾ ਹੁੰਦਾ ,

ਜੇ ਉਦੋ ਟੋਟੇ ਹੋਣੋ ਰੋਕ ਲੈਦੇ
ਤਾ ਤਰੱਕੀਆ ਸਾਡੀਆ ਸੀ ਨਾ ਵਿਦੇਸਾ ਵੱਲ ਝਾਕਾ ਹੁੰਦਾ ,

ਜੇ ਨਾ ਉਦੋ ਬਦਲੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ
ਨਾ ਕਤਲ ਇੰਦਰਾ ਦਾ ਨਾ ਦਿੱਲੀ ਚ ਬਾਕਾ ਹੁੰਦਾ

ਐਵੇ ਕੱਢਦੇ ਨਾ ਨੁਕਸ ਆਜਾਦੀ ਆਪਣੀ ਚ
ਖੁਦ ਵੀ ਆਜਾਦੀ ਲਈ ਲੜੇ ਹੁੰਦੇ ਜੇ,
ਕਿਹਦੀ ਹਿੰਮਤ ਸੀ ਵੰਡੀਆ ਪਾਉਦਾ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆ
ਸਿੱਖ ਨੇਤਾ ਮੰਗ ਆਪਣੀ ਤੇ ਅੜੇ ਜੇ,
ਨਾ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਤੂੰ ਗਲੋ ਫੜਦਾ
ਉਹਨੇ ਤੇਰੇ ਤੇ ਲਾਏ ਹੁਕਮ ਕੜੇ ਹੁੰਦੇ ਜੇ,
ਨਾ ਪਾਣੀ ਤੂੰ ਐਵੇ ਡੋਲਦੀ
ਤੂੰ ਵੀ ਪੜਦਾਦੀ ਵਾਗੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਚੱਕੇ ਘੜੇ ਹੁੰਦੇ ਜੇ,
ਜਿੰਦਗੀ ਚ ਸਾਇਦ ਕੁੱਝ ਨਾ ਹੋਣਾ ਸੀ ਮੈ
ਮਾ ਨੇ ਨਾ ਕਦੇ ਕੰਨ ਤੋ ਫੜੇ ਹੁੰਦੇ ਜੇ,
ਕਿਉ ਆਉਦੀ ਸੀ ਬਾਪੂ ਚੋ ਹਮਕ ਪਸੀਨੇ ਦੀ
ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਧਾਰਾ ਚੋਣ ਲਈ ਡੰਗਰਾ ਚ ਵੜੇ ਹੁੰਦੇ ਜੇ,
ਅੱਜ ਪੰਜਾਬੀ ਤੈਨੁੰ ਲੱਗਦੀ ਨਾ ਦੇਸੀ
ਚੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਇਦੇ ਬਚਪਨ ਚ ਪੜੇ ਹੁੰਦੇ ਜੇ,
ਟਰੈਕਟਰ ਤੇ ਬੈਠਣਾ ਤੇ ਚਲਾਉਣਾ ਖੇਤੀ ਨਹੀ
ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਕੀ ਖੇਤੀ ਸੁਬਾਹ ਸਾਮ ਤੋਤੇ ਉਡਾਉਣ ਲਈ ਖੇਤਾ ਚ ਖੜੇ ਹੁੰਦੇ ਜੇ

tuhain paney ke li’ey to sirf dil daina para
kho kar tumhain zindagi se hath dhona para
tere intizar ne is qadar diwana kar dia keh
baseerat ke sath sath basarat ko khona para
intizar ki lumbi ratain jagin kutch is tarah se
ek sham hamasha key li’ey phir sona para
muhabbat itni ho gai us khawbon ki shahzadi se
keh baidar ho kar phir umr bhar rona para
muhabbat aur dillagi ka farq woh ne samjhay sake
hamra dil hey ab unke li’ey ik tota khilona para

yoon to muhabbat ek suhana khawab he
per kisi pathardil ki chahat bara azab he
socha tha pa lain ge usko apni muhabbat se
magar us sangdil main to muhabbat hi nayab he
guzrey gi zindagi apni ab ek kurb ke saath
Khuda janey kitni door abhi roze hisab he
uske inkaar ka main kaisey yaqin kar loon
mera vajood to uske nigah ka intikhab he

dunia ke nigahon se khud ko bachaoon kaisey
jab tujh se piyar he to tujh se chupaoon kaisey
meray ghum ke motioon main tera piyar beh na jai
tu hi bata ey sangdil  phir aansoo bahaoon kaisey
meri diwangi ko ek hasrat banaya tu ne
meri khata he to sub ko rulaoon kaisey
likha he zakhmon ne meray jism pe tera naam
hata ke poshak apni sub ko dikhaoon kaisey
kho gaya he mera dil kahin teri talash main
kahin door nikal gaya he isey bulaoon kaisey
ishq ke rastay pe buhat aagay nikal gaya hoon
phir main tujh se yeh duniadari nibhaoon kaisey
dekha he jab se tujhe ik chup si lag gai he isay
meray dil ko kiya huwa he isay manaoon kaisey

jo woh haseenon ki haseen na hoti
to khabi is dil ki makeen na hoti
na cha jati meray dimagh pe yoon
agar woh sitam gar zaheen na hoti
sath uska hota to kiya accha hota
sham e zindagi yoon ghamgeen na hoti